Dë Jumdeckel am Gespréich mam neien Dirigent vun der Käercher Musek den H. Romain Ries

H. Ries kënnt dir Iech dë Leit virstellen…
Mäin Numm ass Romain RIES, sin 46 Joer aal, bestuet an hun zwee Kanner. Ech schaffen als Guichetbeamten op der Post.

Wéi as Ären musikalechen Wärdegang
1973 hun ech mam Solfège ugefaangen, a Clarinette als Instrument gewiélt.
1975 sin ech an d’Harmonie Municipale vun Diddeleng komm, an hun do déi 3t. Klarinette gespillt.
1978 hun ech mäin éischte Bal mat der Baurekapell vun der Forge du Sud „ Gehaansbléiser“ gespillt. Vun 1977 un spillen ech och Saxofon alto. Ech hun durno Danzmusék a verschidden Orchester gespillt bis 1988.

1989 sin ech als Saxofontenorspiller bei d’Big Band Spectrum komm, wou ech elo nach ëmmer Saxofontenor spillen.
1992 sin ech als Saxofonaltspiller bei d’Kayldallbléiser komm wou ech och haut nach ëmmer derbäi sin.
2002 Member als Saxofonaltspiller bei den Troatterbattien, bis elo.
Zurzäit spillen ech nach bei der Harmonie Klengbetten an sin an der Harmonie Grevenmacher. Als Postier ebenfalls an der Postmusék, a vun 2008 un Dirigent bei der Fanfare Bungeref.

Wat reizt Iech um Dirigentenposten…
Wât mech reizt ass d’Viirstellung, wéi ech engem eppes bäibréngen kann mat ménger Erfahrung. Wéi kléngt méng Musék no méngen Iddien an no méngem Schaffen.Dë But ass, den Ensembel mat ménger Art vu Musék ze begeeschteren.

Kann en Iech als Veräinsmënsch bezeechnen…
Ech muss schon een Veräinsmënsch sin, soss wir ech nit esou engagéiert an Muséksveräiner oder Ensembelen.Derbäi kënnt nach, dat ech UGDA délégéierten sin am Canton Cap.

Dir schafft gäeren mat der Jugend, an eiser Musek ass den Durchnëttsalter nët héisch a mir rechnen domat, dass mir an deenen nächsten Joeren Jugend bei kréien…
D’Jugend ass den A an den O vun engem Veräin, a si sin d’Zukunft. Och bei der Musék ass d’Jugend ganz wichteg, well ouni si kënne mir Problemer op verschidde Regëstere kréien, an kënnen dann nit méi sou musizéiren wéi mir eis dat viirstellen. Et muss een d’Jugend animéiren mat deene méi erfure Musikanten gutt ze harmonéiren. Ech muss sie sérieux huelen, an och hir Wënsch respektéiren an sie sou motivéiren dat se dem Veräin laang trei bleiwen.

Dir hut bestëmmt schon eng Idee wou dei zukunftlich musikalech Richtung hin geet. Kënnt Dir dem Jumdeckel do schon méi verroden…
Dat eenzeg wat ech verroden, ët gët op dëser Welt esou gutt Musékstécker, mir mussen nit déi schlecht spillen. Mäin Defit ass et, mat der Musék vu Kärech, eise Publikum ëmmer mat engem gudde Programm ze iwerraschen. Et hänkt natiirlech dovunner of, op ech d’Musikanten mat méngem Goût motivéiert a begeeschtert kréien.Ech probéiren ëmmer, flott Musékstécker eraus ze sichen, déi nit vun all Musékgesellschafte gepillt gin. Loost iech um nächste Galaconcert iwerraschen.

Wat bedeit fir Iech Musik spillen…
Eppes Kreatives ze machen.Musékspillen ass Hobby awer och Aarbecht. Et muss een schaffen fir ee gutt Resultat ze machen. Mam Applaus vum Publikum weess een, dat een bal alles richteg gemat huet.
Desweideren mat Kolleegen schéin Momenter mat Musékspillen ze verbréngen. Ech sin ee Bühnespiller a genéissen den Applaus. Beim Spillen kann ech ofschalten an derbäi relaxéiren. Et gët näischt méi schéines alls ee volle Sall bei engem Concert.

Wat kënnt Dir engem jonken Mënsch mat op dë Wee ginn, dee wëll Musek machen…
Musék ass een Handwierk. Dat soll een schon sérieux léiren, an soll een sech och beléire loossen. Nie färten fir ze spillen. Léiwer eng falsch Nout wéi wann ee gur nit spillt. Et muss een sech trauen. An engem Ensembel muss een Toleranz matbréngen, an dat allerwichtest, et soll een nëmmen op dem Instrument spillen, wat wiirklech engem Spass mecht, an och emol dat doheem spillen wat engem gefällt. Nëmmen esou kann een sech och entwéckelen.

Wat lauschtert Dir privat…
Privat lauschteren ech alles wat mir gefällt. Dat ka Rock, Klassik, Jazz, Hardrock, Folk etc… sin. Méng Patioun ass awer den Jazz an d’Musék vum James Last.

Wei mir wëssen sid Dir och um Fussball intresséiert, wéi Bundesliga, an der Jugend gespillt…
Ech war als Bouf Cadetspiller während 2 Joer bei der US Diddeleng, an hat och eng kéier bal ee Goal geschoss. Mais ech war ee miserable Fussballspiller an hun dofir opgehalen. Säit 1974 halen ech zu engem däitsche Klub mat deem kee frou ass, well se alles gewannen an als Diddelenger zum F91.

Wien huet Iech am Liewen am meeschten beaflosst…
Méng Fra, an dat schon 27 Joer.

Wat bedeit Iech Frëndschaft…
Eppes ganz Kostbares. Op ee bauen engem vertrauen.

Wat géift Dir änneren, wann Dir Politiker wärt…
Ech wir emol éierlech mat menge Wiéler, a näischt verspriéchen, wou ech direkt weess dat ech et nit anhaale kann. Aktuell dë Verkéier an den Aarbechtsmarché fir eis jonk.

Mat wat fir engen Iessen kann ee Ären Gaumen erfreeën…
Jutt mat Gaardebounen, oder Knödelen mat enger gudder Sauce an engem Broot, an natiirlech eis Spargelen oder Treipen.

Wat bedeit Iech Famill…
Gebuurgenheet, an d’Kachkonscht vu ménger Fra.

Är Liewensastellung…
3 Sätz:
La vita é bella
Don’t worry be happy
Always look on the bright side of life.

Merci H. Ries an bonne Chance op dem neien Posten

 

 


Gilles Elie CABOS; Den Dirigent vun der Kaerchermusik vun 2000 bis 2009 :

Chers amis et amies de la musique.

La « MUSIQUE », quelle puissance presque magique !

On la retrouve partout, dans les moments les plus dramatiques, les plus émouvants comme dans les scènes les plus joyeuses, les plus exaltantes. Cet art possède le mystérieux pouvoir d’amener ses auditrices et auditeurs à passer par toute la gamme des émotions humaines. Sans la grande virtuosité et l’immense sensibilité artistique de ses interprètes, ce langage niversel resterait plus au moins compris du grand public. Les musiciens et musiciennes qui parviennent à nous faire saisir le sens, la grandeur et la beauté de la musique méritent toute notre admiration, notre confiance, notre appui.

La jeunesse. La musique. L’apprentissage.Le talent.

Réunis ces mots prennent tout leur sens. En soi, la formation musicale constitue certainement une base importante de développement individuel. Tous envient ceux et celles qui savent jouer d’un instrument de musique. Si, en plus, il s’avère que le talent est de la partie, on peut voir poindre une carrière à l’horizon. Pourtant, comme il est facile d’anéantir un tel rève. En plus, la musique est une trace de la vie d’une société. Elle a toujours été porteuse de messages ou témoin des modes de vie et des courants de pensée d’une société. Il n’existe pas de société sans musique. Toute musique est synonyme de messages propres à chacun. Elle touche fortement notre émotion, elle a une place privilégiée dans notre mémoire affective.

Un chef d’orchestre se construit avec une exigence constante, une technique de son geste et surtout une philosophie. Sa perception de la musique est sensitive : elle lui parle, il l’a ressent et il l’aime. C’est cet amour qu’il se doit de communiquer et de transmettre.

Guidé par la conviction profonde que la musique est née d’un besoin de s’exprimer différemment, M.Gilles Elie CABOS est venu ici à Koerich pour prendre la direction de cet orchestre.

Gilles-Elie Cabos est né, il y a 32 ans, pas très loin du Grand Duché, en France, à Belfort.

A l'age de 6 mois, Gilles part avec ses parents dans le Sud-Ouest à Dax, et il apprend au conservatoire régional les rudiments du solfège et la flùte.

A 16 ans, Gilles arrive à Paris ou il va passer son baccalauréat et faire son droit comme le veut la tradition familiale.

Parallèlement à ses études de droit, Gilles-Elie suit des cours de saxophone classique au conservatoire régional de Levallois-Perret, jusqu'au niveau supérieur. Passionné de Jazz dès sa plus tendre enfance, fan de Sydney Bechet et de Louis Armstrong, il apprend le jazz sur le tas au contact de Paul Baile et de son ''Big Band Baile'' ou il tient le pupitre de Sax alto pendant 4 ans.

A Paris, Gilles-Elie va partager sa vie entre le droit qu'il va pratiquer dans des grands cabinets d'avocats d'affaires parisiens et la musique, qu'il pratique quotidiennement dans plusieurs formations de jazz.

Indécis entre la carrière d'avocats, qui lui a été tracée, et celle de musicien pour laquelle il se sent indéniablement fait, Gilles-Elie transige : il décide à 27 ans de s'établir dans le sud de la France, à Aix-en-Provence, pour se consacrer à une autre de ses passions : le vin. En 1996 Gilles-Elie soutien un ”petit doctorat” auprès de l’Université d’Aix Marseille, qui va lui ouvrir les portes du Parlement Européen pour réaliser une étude concernant la politique vitivinicole de l’Union Européenne.

En manque d’aventure, Gilles-Elie accepte immédiatement et se retrouve en 1997 au Grand-Duché.

Et c’est le coup de foudre : pour la beauté du pays et la gentillesse de ses habitants certes, mais surtout pour Isabelle, qui ne va pas tarder à devenir son épouse et lui donner deux magnifiques enfants.

Pour elle, il abandonne le sud de la France, et décide, enfin, à 28 ans de se consacrer exclusivement à sa passion de toujours, la musique.

Au Grand Duché, Gilles-Elie améliore considérablement sa technique instrumentale auprPs de maîtres comme Ervin Van (Conservatoire de Luxembourg Ville) et Eric Barret (Conservatoire de Metz) et va travailler la composition pour grands orchestres au contact de Phillipe Hodberg (Conservatoire de Metz).

Gilles-Elie est actuellement Saxophoniste leader de la formations : 6Fun qui joue du Latino; Funk; Jazz; Reggae et Dixie.


L’ engagement de M.Gilles CABOS comme directeur de cette société de musique et son idée de travailler dorénavant, répond aux critères exigés et demandés :

Il à face de lui des techniciens, des spécialistes de leur instrument. Il est respectueux de cette expertise. Son rôle est d’unir et d’optimiser tous ces savoir-faire indépendants.

Les musiciens sont constamment à son écoute En jouant, ils répondent à l’énergie qu’il leur communique. M.Gilles CABOS use de la communication non verbale pour transmettre son énergie. La « gestique » devient le langage commun entre lui et ses musiciens.

Un geste de lui résulte d’une volonté qui peut être intellectuelle, affective ou musicale. On remarque différents codes gestuels :

Les codes généraux expriment la nuance, les sentiments, la force d’expression et les codes techniques sont synonymes de rythme et de dynamique.

L’amplitude du geste correspond au niveau sonore du discours dans une communication par la parole. Elle est cohérente avec le message à faire passer et adaptée aux interlocuteurs. Il dirige son énergie : un geste vertical sera lié au rythme, à la volonté, à la précision, alors qu’un geste horizontal indique plutôt des notions de temps, de phrasé et de réflexion. Le mouvement de ses bras reste indépendant pour que le message soit plus riche.

Enfin il est en permanence à l’écoute de ses musiciens : il contrôle le retour des messages.


©Texte: Albert Hahn

  www.kaerchermusek.com         Web designed by F. Feyder back   top  
Kostenloser Webseitentracker Counter und Suchmaschinenoptimierung